زخم های فشاری

نتایج مطالعات جدید نشان می دهند که درمان زخم های فشاری به عنوان چالشی بزرگ در سیستم های بهداشتی و درمانی مطرح می باشد . در سال های اخیر روش های جدیدی در درمان زخم های فشاری از قبیل تحریکات الکتریکی پوست، استفاده از اشعه لیزر ، هیدروتراپی ، استفاده از امواج صوت و اکسیژن با درصد بالا در دست مطالعه و بررسی می باشند.

اقدامات درمانی

همواره به یاد داشته باشید که بهترین درمان جهت زخم های فشاری جلوگیری از ایجاد آن ها می باشد . درمان زخم های فشاری با درجات بالاتر به مراتب بسیار دشوار تر از زخم های فشاری با درجات پایین تر می باشد .
درصورت ایجاد زخم های فشاری، اولین اقدام رفع فشار از آن ناحیه می باشد . در صورت عدم رفع فشار از آن ناحیه، حتی بهترین پانسمان ها نیز ممکن است موثر واقع نگردند .
پوست اطراف ناحیه زخم شده را تمیز نگه دارید . این عمل از پیشرفت سطحی زخم جلوگیری به عمل خواهد آورد . همچنین در استفاده از چسب در ناحیه اطراف محل زخم دقت زیادی به عمل آورید.
در بسیاری از مواقع کندن چسب های چسبانده شده در محل اطراف زخم سبب کنده شدن پوست آن ناحیه و افزایش وسعت زخم می گردد .

زخم های فشاری

زخم های فشاری

بهترین محلول برای شستشوی زخم های فشاری، محلول نرمال سالین استریل (سرم نمکی) می باشد . با توجه به اینکه زخم فشاری یک زخم استریل به شمار نمی رود ، در پاره ای از مواقع می توان از آب شهری نیز جهت شستشوی اینگونه زخم ها استفاده نمود . لازم است دراین رابطه مشاوره بیشتری با کلینیک دکتر زخم داشته باشید .
لازم به ذکر است که محلول های شستشو را پس از استفاده دفع نموده و از استفاده مجدد آن ها اجتناب کنید . زخم های فشاری در خطر بالایی از عفونی شدن قرار دارند که این عفونت می تواند به یک مشکل بالینی جدی برای بیمار تبدیل گردد .
در صورت ایجاد بافت نکروز در محل زخم، قسمت نکروز شده به وسلیه جراحی و یا ژل های دبرید کننده باید از ناحیه خارج شود. توجه به این نکته ضروری است که دبریدمان زخم تنها زمانی باید انجام پذیرد که پرفیوژن زخم کافی باشد . کنترل درد بیمار در زمان دبرید زخم الزامی می باشد چرا که درد یکی از شایعترین عوارض زخم های فشاری با درجات بالا به شمار می رود .

علائم زخم های فشاری

در صورت تشکیل بیوفیلم در ناحیه زخم و عدم درمان زخم با روش های استاندارد، می توان ناحیه عفونی را دبرید نمود . همچنین می توان از پانسمان های حاوی شبه آنتی بیوتیک مانند پانسمان حاوی سیلور در اینگونه موارد استفاده نمود . بیماران دیابتیک ، بیماران هایپوکسیک، بیمارانی که دارو های تضعیف کننده سیستم ایمنی دریافت می کنند ، بیمارانی که سو تغذیه دارند، بیماران مبتلا به بیماری های خود ایمن در خطر بالاتری از عفونت زخم های فشاری قرار دارند . همچنین علائمی از قبیل ترشحات بیش از اندازه، بوی بد، درد در ناحیه زخم، تغییر رنگ و قرمزی اطراف ناحیه زخم و عدم بهبود و گسترش زخم طی زمان دو هفته می تواند از نشانه های بالینی عفونت زخم های فشاری باشد .


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × 2 =